Onze identiteit naast werk

Ik ben heel erg benieuwd hoe jullie tegen werk aankijken. Werk vind ik als onderwerp super interessant maar als noodzakelijke voorziening in de levensbehoeften heb ik er een haat/liefde verhouding mee. Werk roept veel vragen op: waarom werken we eigenlijk zoveel, waarom maakt het ons vaak zo moe, waarom gaan we het niet met z’n allen anders doen, welke rol speelt de politiek? 

Gouden kooi

Zoals zovelen heb ik ouders uit de babyboom generatie die totaal gericht waren op veiligheid. En daarmee goedbedoeld maar wel dwingend hun kinderen het levenspad van goede studie – baan met enige status – koopwoning – (klein)kinderen – ingeduwd hebben. Aan één van deze pijlers ontbreekt het mij, kinderen, maar voor de rest volg ik wel dit pad. En soms schuurt dat omdat ik het verlangen heb om hier uit te breken en mijn ‘inner gypsie’ te volgen, maar het mij ontbreekt aan het talent/passie/kracht hiervoor. Immers met een prima salaris kun je comfortabel wonen, kopen wat je hartje begeert, mooie reizen maken en daarmee compenseer je dus dat arbeidsleven met zijn vele ongemakken. Ofwel: de gouden kooi is ontstaan.

Je kunt je hier niet bewust van zijn en dan kabbelt het leven voort. Of je bent je er wel bewust van en dan komen die vragen opzetten.

Politiek

Toevallig heb ik het afgelopen week een lokale politicus horen zeggen: Werk is de enige ontsnapping aan de armoedeval. Dat is een sterk staaltje framing en bangmakerij. Maar waarom moeten we met z’n allen zovéél werken? Hoe meer uren, hoe meer er geconsumeerd kan worden en onze economisch ingestelde maatschappij nog meer overproductie kan draaien? Nog meer spullen, die ook weer constant gekocht en vervangen moeten worden? Mensen die massaal achter modegrillen aanlopen en zich elk weekend laten vangen door de entertainmentindustrie om naast het werk zoveel mogelijk ‘leuke dingen’ te kunnen doen om te ontsnappen aan de ratrace?

Zinloos werk

Wat ik deze politici ook kwalijk neem, is dat ze totaal niet spreken over de zinvolheid van het gros der banen. Dat doet er geen donder toe, áls er maar banen zijn. Dat vind ik fascinerend en verbazingwekkend. Ik werk in een grote overheidsinstelling en zie daar vele functies die in mijn ogen niet zo heel zinvol zijn. Wil niet zeggen dat ze dat ook daadwerkelijk niet zijn! De zingeving moet alleen met een zaklampje gevonden worden. Zo’n baan voegt misschien iets toe, maar als hij er niet zou zijn: geen man overboord. Zo zijn er tálloze banen. Dat komt omdat we in een informatiemaatschappij leven, waarin vele mensen continu bezig zijn met dit: informatie ontvangen > plasje over doen > aangepast stukje informatie doorgeven > feedback verwerken > en weer doorgeven. En dit zo continu door op allerlei niveaus. Misschien dat de output ietsje beter wordt dan de input, over echt zinvolheid kunnen we toch eigenlijk niet spreken.

Arbeidsethos

Toch vinden wij werk heel belangrijk. Dat komt ook doordat al eeuwenlang het arbeidsethos heel hoog is. En ongetwijfeld hebben Bijbelse spreuken als ‘in het zweet des  aanschijns zult gij uw brood verdienen’ hier ook nog een duit in het zakje gedaan. Dus ook al heb je geen fijne baan, dan is dat beter dan géén baan. Dit artikel verwoordt het mooi: https://www.nrc.nl/nieuws/2018/01/05/laat-werk-niet-je-identiteit-bepalen-a1587283   

Identiteit

Gelukkig pleit het artikel er wel voor om je identiteit door andere dingen te laten bepalen dan door je werk. Een goed advies! Zo ben ik bijvoorbeeld lezer, kunstliefhebber, wandelaar, dierenvriend en houd ik van reizen. Dat ik daarnaast ook in de communicatie werk, soit. Ondanks dat dat zowat het grootste deel van mijn week claimt, is dat niet wie ik bén. Het is wat ik doe voor de kost. Een interessantere vraag aan een onbekende op een feestje is dan ook niet ‘wat doe je voor werk’ maar ‘wat vind je nou echt leuk om te doen in je vrije tijd?’ Dat levert toch veel leukere gespreksstof op? Ik merk zelfs dat ik bepaalde mensen vermijd die alleen maar over hun eigen carrière willen praten.

Moeders

Ik heb respect voor werkende moeders en ik heb respect voor thuisblijfmoeders. Wat mij betreft mag een man/vrouw helemaal zelf weten wat hij/zij doet, werken of thuisblijven. Hoe ze dat regelen na een eventuele scheiding, is dan ook aan hen. Mijn vriendinnen die werkende moeders zijn, zeggen vaak dingen als: ‘op mijn werk kan ik uitrusten’ (dit is voor mij een soort utopie, gelukkig kan ik thúis uitrusten) en ‘als ik de hele week thuis zou zijn, zou ik gek worden’.

Zij halen dus echt voldoening uit hun werk als broodnodige afwisseling voor het drukke huiselijke leven. Andere vriendinnen zie ik enorm worstelen met hun carrière in combinatie met het moederschap. Deze dames hebben wel de brains en ambities om hogerop te komen, maar merken dat hun energie beperkt is of dat écht interessante banen vaak fulltime beschikbaarheid vragen. En die willen/kunnen ze niet geven. Dat kan hen soms echt frustreren.

De balans

Kortom, werk houdt ons allen heel lange tijd van ons leven heel erg bezig. Het levert veel op (salaris , sociale contacten, structuur, enige zingeving doordat je meedraait in ‘het systeem’) en vraagt heel veel (tijd, energie, lichamelijke kracht, frustratie over het systeem). Goddank zijn we in dit werelddeel klaar met onmenselijke systemen zoals slavernij, al komt dat helaas elders op de wereld wel voor. Maar helemaal vrij zijn wij ook niet, want de huur/hypotheek/ziektekosten moet wel betaald worden.

Vrijheid

Kortom, aan werk valt niet te ontkomen. Laten we dan om zoveel mogelijk vrijheid te blijven voelen voor ogen houden dat we daarnaast óók nog een andere identiteit hebben, eentje die we best belangrijker mogen maken. Als goed voornemen ga ik komende week elke dag tijd maken voor iets dat ik prettig vind en waar ik op een drukke werkdag naar kan uitkijken.

 

Navigatie door berichten

  One thought on “Onze identiteit naast werk

  1. 11 november 2018 om 20:50

    Zelf heb ik daar de balans in gevonden, ik werd 3/5 en kom daar mee rond. Ik heb geen koopwoning, dat niet. Soms vraag ik me af of ik niet wat meer zou werken om wat meer te kunnen kopen of om een huis te kopen. Maar aan de andere kant wil ik nu leven en ben ik blij dat ik mij niet kapot werk voor al die spullen…

    Like

  2. Mel
    12 november 2018 om 21:14

    Toen ik enkele jaren geleden niet anders kon dan stoppen met werken door mijn depressie, had ik het gevoel dat daarmee mijn identiteit verloren ging. Ik heb er lang mee geworsteld. Ik vind het fijn dat je hierover schrijft, er mag meer aandacht zijn voor dit onderwerp. Intussen heb ik rust gevonden in mijn situatie. Ik ben een blije en trotse huisvrouw, ongeacht wat een ander denkt. Intussen weet ik in elke cel van mijn lijf dat ik zoveel meer ben dan een functietitel en de status die daarmee gepaard gaat.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: