Feestdagen in familiesfeer

De feestdagen zijn net achter de rug. Ze hebben altijd iets dubbels, vind je niet? Gezellig, knus en warm omdat je ze vaak met familie of vrienden doorbrengt. Veel bijzonders hoef je niet te doen samen, doorgaans komt het aan op eten en praten. In dat samenzijn voel je je geborgen.  Maar het kunnen ook dagen zijn waarin je tot stilstand komt en je gedachten alle kanten op schieten. Bijvoorbeeld over de verregaande levensvraag over wel of geen kinderen.

Ik heb gemerkt dat juist het samenzijn met familie deze gedachten bij mij triggeren. Bij kinderloze vrienden of op mijn werk heb ik daar totaal geen last van. Omdat je nergens meer jezelf kunt zijn dan bij familie, is het fijn om naaste familieleden te hebben. Zij zullen je altijd accepteren zoals je bent. Daar kun je het je nog eens veroorloven om met een ruzie te vertrekken die niet tot op de bodem toe geanalyseerd en doorgesproken hoeft te worden voordat het weer goed is. Je weet welke knoppen je wel en niet meer indrukt en hoe je het gezellig houdt.

Confronterend vind ik daarom de gedachte dat ik, heel plastisch gezegd, geen familieleden bij creëer.

Nu grootouders steeds meer het aardse leven verlaten worden mijn eigen ouders de oudere generatie. En ben ik hard op weg naar de middelbare leeftijd, of de zogenaamde ‘tussengeneratie’ die zowel aan de bovenkant als aan de onderkant zorgt. Hierover heb ik al eerder geschreven. Bij mij komen er geen naaste familieleden bij, er zullen er in de toekomst alleen maar minder van zijn. Terwijl ik me juist in die familierelaties geborgen voel! Jeetje, een best heftige en verdrietige gedachte die zo rond de feestdagen de kop op steekt.

levi-van-veluw-family

Levi van Veluw – family

Kunnen vrienden dit gevoel vervangen? Voor sommige mensen vast wel. Voor mij niet, daarvoor is iedereen iets teveel bezig met het eigen leven. Geen verwijt, ik doe daar net zo hard aan mee.

Nu moeten we familie ook weer niet idealiseren. Er zijn mensen voor wie familieleden een bron van ellende en teleurstelling zijn.Extra schrijnend als het je naasten betreft. Want echte afstand zal er nooit zijn terwijl je van vriendschappen makkelijker afscheid kunt nemen. Verder moet ik ook altijd lachen om het spreekwoord ‘familie en verse vis blijven maar 3 dagen fris’. Iedereen die op latere leeftijd een vakantie heeft doorgebracht met naaste familie, kan dit beamen. En er is niemand die je zo kan kwetsen als je broer, zus, vader of moeder. Dat zal iedereen wel herkennen.

Desalniettemin is het een grote schat als de band wel goed is, met of zonder jaarlijkse vakanties. En daarom slaat zo tijdens de knusse feestdagen wel eens een paniekerig gevoel toe als je weet dat er geen nieuwe aanwas komt.

Hoe gaan anderen om met dit gevoel? Hoe ga je, als je kinderloos of kindvrij bent, om met het toekomstbeeld dat je familielijn na jou ophoudt? Is dat erg of niet, en waar en hoe vind je berusting?

Navigatie door berichten

  One thought on “Feestdagen in familiesfeer

  1. 4 januari 2017 om 21:49

    Ik heb het daar bij momenten ook knap lastig mee. Op zich zit ik niet in met het feit dat we onze genen niet gaan doorgeven of de familienaam van mijn man niet zal doorgegeven worden. Ik denk echter wel aan het sociale aspect. Ik zie hoe iedereen zich terugplooit op zijn gezin tijdens de feestdagen en als wij later, wanneer onze ouders overleden zijn, niet bij iemand anders (broers of zussen bijvoorbeeld) kunnen aansluiten, dan zijn we alleen. Dat beangstigt me wel. We hebben ook een overlijden in de familie gehad en dat koppel heeft geen kinderen, dus alles valt op de overlevende partner. Best hard om te zien en ik kan alleen maar hopen dat ik later ook vrienden en familie zal hebben om op terug te vallen. Langs de andere kant doet dit me nog niet meteen van gedachten veranderen over kinderen. We gingen onlangs met het petekindje een dag op uitstap en dat was heel leuk, maar op het einde van de dag keken mijn man en ik naar elkaar en dachten we allebei dat het ook leuk was dat we hem ’s avonds gewoon weer naar zijn ouders konden brengen. We voelen het gewoon niet, die kriebels om aan kinderen te beginnen. Bovendien is het krijgen van kinderen geen garantie dat je een fijne oude dag tegemoet gaat met kinderen die bij jou Kerst komen vieren en je opvangen als je alleen valt. Er zijn veel gezinnen waar het anders gelopen is. Dus ja, ik denk erover na en ik word er soms een beetje angstig van. Maar niemand weet wat de toekomst brengt en hoe ons leven er later zal uitzien. Ik probeer me daarom eerder nieuwsgierig dan angstig op te stellen en de banden met familie en vrienden goed te onderhouden.

    Like

  2. 4 januari 2017 om 22:16

    Dat lijkt me een goede insteek, je nieuwsgierig opstellen en de banden proberen te onderhouden. Daar spreekt optimisme en positiviteit uit en zo denken verhelpt wel het angstige gevoel van (eventuele) eenzaamheid. Er is in de samenleving nog steeds een grote focus op het gezin maar ik heb goede hoop dat nu steeds meer samenleef vormen gewoon worden, er voor stellen zonder kinderen of singles ook nog voldoende aansluiting blijft.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: