Nature vs Nurture

De drang om kinderen te krijgen. Heeft dat nou een biologische oorsprong of is het deels aangeleerd gedrag? “Biologie, natuurlijk!”, zullen de meeste mensen direct roepen. Eeuwenlang was voortplanting voor de overleving van de soort essentieel. Maar nu de wereldbevolking zo onderhand het maximum heeft bereikt, vervalt de noodzaak voor overleving van de soort. Overleving van moeder aarde als provider is een veel urgentere zaak.

Toch heeft men het altijd maar weer over ‘rammelende eierstokken’, niet te temmen driften en verlangens naar nageslacht, zeker als de deadline in beeld komt. Zou die drang enkel de natuur zijn? Of steekt er meer achter? Een interessante vraag.

In hoeverre wordt deze drang in cultureel of sociaal opzicht beïnvloed? Voorbeelden:

-In je omgeving krijgt (bijna) iedereen kinderen. Klinkt overdreven? Niet als je in het cohort 25-35 jaar zit. Je ziet je vrienden, familie en collega’s het pad van het ouderschap opgaan. En natuurlijk ben jij niet van ijs. Dat doet iets met je en op die momenten kan het zijn dat je denkt: “zou het voor mij/ons ook niet leuk zijn?”

-Je kijkt een Hollywood film en een verhaal kan pas eindigen als er een huwelijk op komst is of nog beter, een kind. Deze verhalen worden al decennialang in je hoofd geprent en het ‘hoort dus blijkbaar zo te gaan‘.

-Een politicus zei ooit: “het gezin is de hoeksteen van de samenleving”. Hoe vaak je die uitspraak niet tegenkomt. En hoe vaak deze niet ge- dan wel misbruikt wordt. Ben je ook een gezin als alleenstaande met een konijn? Of hond? Of kat? Nee? Dan zal je wel iets heel erg verkeerd doen door geen vrouw/man en/of kinderen te willen of hebben. 

masha revaArtwork: Masha Reva

-Je zapt een beetje langs tv zenders en valt van de ene reclame in de andere: voor peperkoek die een meisje van haar zorgzame vader krijgt (de warmte spat van het scherm, en buiten regent het ook nog!), van wasmiddelreclames voor een flinke gezinswas  en voor supermarkten waar een bekende acteur helaas zijn kop heeft geleend aan een iets te leuk ‘fake’ gezin waar de supermarkt heel graag zijn producten op ‘target’.

Kortom, naast dat stuk biologie, is er ook een groot gezamenlijk gedeeld cultureel verhaal in onze samenleving. En niet alleen hier; overal. Het is lastig te meten, maar het is mogelijk dat dat culturele verhaal invloed heeft op je keuze en vooral je standvastigheid aangaande je levensstijl. Of dat nou kinderen betreft, het soort huishouden dat je runt, of je veel of weinig werkt, hoe gezond je leeft en of en wanneer je ‘succesvol’ bent.

Verdomd moeilijk kan het zijn om bij je keuzes te blijven. Want er is nog een factor anders dan de  biologische voortplantingsdrift en de diep ingesleten culturele verhalen die een rol speelt, en dat is een sociale. De mens is een kuddedier. En bijna alle kuddedieren (of ze zijn te klein, te oud of te raar) doen graag wat de andere dieren in de kudde doen. Voor veiligheid, het gemak of omdat dat zo hoort. Gezinnen vormen is nu eenmaal wat kuddedieren op microniveau doen, om allemaal samen die mega macro mensenkudde te vormen. Aangeboren, of aangeleerd? Het blijft een lastige. Voor de twijfelaar althans.

 

Navigatie door berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: