Ik woon in een buurt….vol kinderen!

Ai! Had ik dat even onderschat. Zijn we verhuisd naar een leuk wijkje in het groen, komen er steeds meer nieuwe bewoners bij…met kinderen! Waar onze wijk een paar jaar geleden nog wat variatie had, lees de oudere excentriekeling, de jonge tweeverdieners, homokoppels en schandalig verwende senioren, daar bestaat de nieuwe aanwas uit dertigers. Met jonge kinderen. Niet gezinnetjes met één exemplaar, nee minstens twee of met de derde of vierde op komst. Help. Ik woon in een kinderrijke buurt!

In het begin is het nog wel leuk. Buurtkindjes die even gedag komen zeggen. Maar als er steeds meer jonge gezinnen bijkomen, gebeurt er iets in zo’n wijk. De normen verschuiven. Plots is het doodnormaal dat kinderen om 8 uur ’s ochtends al onder jouw raam staan te schreeuwen en samenklonteren. De ouders doen gezellig mee en staan te socializen op straat. He? Denk je dan. Want het is zaterdagmorgen en een keer uitslapen is ook wel fijn. Helaas. Als je er iets van zegt, sta je te boek als een zeur of kinderhater omdat, zo is het nu eenmaal, de normen door de meerderheid bepaald worden en niet door de kindvrije minderheid.

En dat is best heftig. Qua geluidsoverlast, eenzijdige samenstelling van de wijk (saai) maar vooral door het gevoel dat je alleen staat. Ik voel mezelf verdwijnen tussen alle drukke gezinnen. Hun herrie dringt mij naar de achtergrond. Wat heb ik om herrie mee te maken: muziek, met flessen gooien, met deuren slaan, een hond in huis halen? Waarmee kan ik  aanwezig zijn? Inmiddels worden de geluiden om mij heen een obsessie en hoor ik álles. Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik op Funda rond speur. Jammer, want eigenlijk ben ik blij met mijn huis en tuin. En ik besef donders goed dat het probleem bij mij ligt.

Wat kun je doen als je dit gevoel herkent, te verdwijnen in de drukte van jonge gezinnen om je heen?

De regie terugpakken. Op zoek gaan naar rust buiten de deur, er zit niets anders op. Naar het bos, de waterkant, een volkstuin nemen, een kindvrije camping, naar het strand, op de fiets, gaan wandelen. Kortom, in deze jaren van drukte ontkom ik niet aan een secret outdoor hideaway.

Producenten kom maar op: ik voorzie een nieuwe markt voor blokhutjes, chaletjes en stilteplekken in de bossen!

IMAG0278
Zalig, wat een rust. 

10 gedachten over “Ik woon in een buurt….vol kinderen!

  1. Het probleem ligt juist absoluut niet bij jou!
    Je kunt je kinderen namelijk gewoon opvoeden en rekening houden met de rest van de buurt.

    Like

    1. Wat fijn dat je dit zegt! De laatste tijd is het weer zo onrustig en is er zoveel herrie met gillende en schreeuwende kinderen. Uiteraard heb ik er alle begrip voor dat ze buitenspelen maar het valt me wel op dat ouders zelden tot nooit een keer ingrijpen. Soms zeggen we er iets van (in de vorm van een vriendelijk verzoek) maar er verandert niets en we voelen ons dan zulke zeikerds…al met al niet ideaal zeker nu in de Corona crisis.

      Like

  2. Helemaal mee eens. En tegenwoordig is een jacuzi of een enorme trampoline en torenhoge boomhut allemaal heel normaal in een reguliere woonwijk. En kinderen mag je inderdaad niet meer aanspreken, dan heb je een probleem en wordt je gepest. Kindervrije woonwijken zouden oplossing voor ons zijn.

    Geliked door 1 persoon

  3. Kindvrije wijken lijken me een zegen. Hoe zou dit idee realiteit kunnen worden? Ik geloof niet zo in politiek. Als ergens geld mee te verdienen is, heeft men er vaak wel oren naar. Dus als blijkt dat dit een gat in de markt is….

    Like

  4. HEEL herkenbaar. Wij wonen in een buurt (als kinderloos stel) waarin je echt het gevoel hebt continu in een BSO te wonen. Zeker in de zomermaanden is eigenlijk 90% van wat hier non stop op straat rond rent onder de 10 jaar. Een totale overkill aan kinderen. En ze krijsen en schreeuwen van sochtends tot savonds. Echt zo KLAAR mee.

    Like

    1. Ron, ik leef met je mee. Begrijp het helemaal. We zijn begonnen om het hier in de buurt bespreekbaar te maken. Is nog best lastig en verandert niet gelijk iets, maar geeft in ieder geval het gevoel dat we niet meer alles hoeven pikken qua geluidsoverlast. Maar dan nog, t blijft enorm irritant.

      Like

Laat een reactie achter op Soshi Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.