Ik woon in een buurt….vol kinderen!

Ai! Had ik dat even onderschat. Zijn we verhuisd naar een leuk wijkje in het groen, komen er steeds meer nieuwe bewoners bij…met kinderen! Waar onze wijk een paar jaar geleden nog wat variatie had, lees de oudere excentriekeling, de jonge tweeverdieners, homokoppels en schandalig verwende senioren, daar bestaat de nieuwe aanwas uit dertigers. Met jonge kinderen. Niet gezinnetjes met één exemplaar, nee minstens twee of met de derde of vierde op komst. Help. Ik woon in een kinderrijke buurt!

In het begin is het nog wel leuk. Buurtkindjes die even gedag komen zeggen. Maar als er steeds meer jonge gezinnen bijkomen, gebeurt er iets in zo’n wijk. De normen verschuiven. Plots is het doodnormaal dat kinderen om 8 uur ’s ochtends al onder jouw raam staan te schreeuwen en samenklonteren. De ouders doen gezellig mee en staan te socializen op straat. He? Denk je dan. Want het is zaterdagmorgen en een keer uitslapen is ook wel fijn. Helaas. Als je er iets van zegt, sta je te boek als een zeur of kinderhater omdat, zo is het nu eenmaal, de normen door de meerderheid bepaald worden en niet door de kindvrije minderheid.

En dat is best heftig. Qua geluidsoverlast, eenzijdige samenstelling van de wijk (saai) maar vooral door het gevoel dat je alleen staat. Ik voel mezelf verdwijnen tussen alle drukke gezinnen. Hun herrie dringt mij naar de achtergrond. Wat heb ik om herrie mee te maken: muziek, met flessen gooien, met deuren slaan, een hond in huis halen? Waarmee kan ik  aanwezig zijn? Inmiddels worden de geluiden om mij heen een obsessie en hoor ik álles. Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik op Funda rond speur. Jammer, want eigenlijk ben ik blij met mijn huis en tuin. En ik besef donders goed dat het probleem bij mij ligt.

Wat kun je doen als je dit gevoel herkent, te verdwijnen in de drukte van jonge gezinnen om je heen?

De regie terugpakken. Op zoek gaan naar rust buiten de deur, er zit niets anders op. Naar het bos, de waterkant, een volkstuin nemen, een kindvrije camping, naar het strand, op de fiets, gaan wandelen. Kortom, in deze jaren van drukte ontkom ik niet aan een secret outdoor hideaway.

Producenten kom maar op: ik voorzie een nieuwe markt voor blokhutjes, chaletjes en stilteplekken in de bossen!

IMAG0278

Zalig, wat een rust. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: